 |
| INFO |
|
| INFO |
|
|
Ik
heet: Bigshot
Fire Lily, zeg maar Quinty
Ik
ben jarig op 10 november
Lievelingsdier:
gekookte vis
Ik
houd niet van: uitslapen en de stofzuiger
Lievelingsspeeltje: roze
frisbee en alle piepbeestjes, bal in oude sok.
Broertjes:
2
Zusjes:
5
Slechte
eigenschap: rancuneus. Wanneer Sandra op mij moppert, hap ik snel
in haar kuiten of haar grote teen voor ik er weer als een haas of
een kangaroo van tussen ga.
Ik
kan goed: op mijn voorpoten staan, klimmen, springen en
mooi staan (en mooi zijn!)
Mijn
hobbies zijn: rennen, bommetjes op bed (liefst wanneer
Willem slaapt), spelen met de bal, eten begraven, door de struiken
rennen, molshopen uitgraven, net doen of ik slaap en dan de teckel teckelen.
Van de zomer ga ik mee met de boot dus misschien houd ik wel van
zwemmen
Later
word ik: héél misschien moeder maar ik wil eerst nog
mijn opleiding afmaken en van het leven genieten. Ik ben nog te
jong voor verkering
Wat
lust ik graag: Veel soorten fruit, yoghurt, rauwkost, pensstaafjes,
rijst, pepermuntjes, verder alles wat je kunt slachten en braden
of grillen
|
|
Dit
ben ik: Een actief vulkaantje met
een vlammend hartje. Geboren
op 10 november 2008 samen met nog 2 broertjes en 5
zusjes maar ...... wél het enige gekleurde typje
tussen al die witkoppen met vlekken.
Phil en Agnes hebben zich bij mijn geboorte best
veel zorgen gemaakt. Omdat ik
het niet meteen "deed". Phil heeft me zo'n beetje op
gang "geschud" en Agnes heeft me warm gehouden en me bij
mijn moeder gelegd. Met
zoveel zorg en liefde en de warmte
van de mensen en de hondjes om
mij heen, moest ik natuurlijk wel
bewijzen dat ik mijn bijnaam "Vuurspuitertje" waard
ben. Doordat Agnes
mij altijd het beste plekje gaf bij mijn moeder aan tafel en ik net
zoveel mocht smikkelen
als ik wilde, werd ik een kleine
verwende aap en groeide ik als kool. Ik had mijn plekje veroverd
en mij restte nog één doel: Een Elegante
(B)engelse Bull Terrier worden!
Toen de eerste
familie-foto's op de website van Bigshot stonden, werd ik al
gegoogled door een stel uit Castricum. Ze vonden
dat ik de X-factor had.
En ze hebben gelijk. Het schijnt zelfs
zo: mijn nieuwe mama kreeg
eens op het strand een spontane begroeting van natte
en zanderige 3-kleur bull. Zo zijn wij bullen nu éénmaal, spontaan.
Ze was in één keer verliefd en kon
de het ras niet meer uit haar hoofd krijgen. Nou .... ik
wed dat ze die andere hond allang vergeten is,
nu ze mijn natte en sappige knuffels krijgt. En zo is
het gekomen dat ik nu het oogappeltje
ben van Willem en Sandra. Er loopt hier ook nog een harig en
luidruchtig stoffertje door
het huis. Een ruwharig dwergteckeltje.
Laten we het er maar op houden, dat Sandra houdt van kleine dappere
4-voeters met grote ego's mèt grote oren. Ja.... mijn oren. Het
heeft wat gehouden, voordat die eindelijk fier de lucht in
gingen. Sandra heeft ze omhoog gepraat, gewoon. Elke ochtend weer:
Quinty laat je oren eens zien!. GGGèk werd ik ervan!! Maar
nu...... Willem zegt dat het eigenlijk de vleugels van een engel
zijn, zo prachtig, en dat is ook zo!
Maar die "steckel" zoals ze Stiffy de teckel soms
noemen hoort bij mij: Mijn levende piepspeeltje,
mijn bediende die pensstaafjes bedelt bij Sandra, maar
toch ook mijn knuffeltje en slaapmaatje. We
hebben ieder onze eigen levensgrote bench, naast elkaar voor het raam.
We zien ieder vogeltje vliegen en niemand kom ongezien ONZE tuin in en
zeker niet ongemerkt aan ONZE voordeur, laat staan aan ONZE bel.
We hebben het gewoon voor elkaar. Vanaf januari woon ik dus in
Castricum. Ik kwam daar met
bijna 8 weken. Nooit alleen gelaten door Phil en Agnes,
zelfs 'snachts niet. Ik was al helemaal zindelijk. Het
valt niet mee om groot te worden
en naar de pijpen van een nieuw baasje te dansen. Je
moet echt véél leren. En daar ben ik niet zo van. Ik ben meer het
"leve de lol en leve de vrijheid-type".
Kijk maar in de Wraf van april. Lekker een beetje loungen op een zacht
kussen, aan zee. Nee, je moet je de hele dag met een klikker of een
fluitje gek laten maken en met kluitjes het riet in laten sturen voor
een droog koekje: mij niet gezien! Ze lopen hier wel hoor, van
die fanatiekelingen. Maar wanneer ik dan een beetje leuk doe en
die honden wat uitdaag, staan die baasjes mooi voor joker naar
hun Kees en Karel te fluiten.
Die Willem en
Sandra hebben hun handen vol aan me maar wanneer ik ze iedere dag
ergens om heb laten lachen, is die dag voor hun en dus ook voor mij
weer geslaagd. Mijn baasjes hebben een zwemschool en dan mag ik
wel eens mee. Het is prachtig om rond het zwembad te rennen (wanneer
er niemand in ligt natuurlijk) en bij de balie te zitten en lief te
kijken. Af en toe krijg ik een consult van de dierenarts wiens dochter
bij "ons" op zwemles zit. Hij zegt dat ik mooi ben en niet
te dik (dat horen prinsesjes graag) en hij kijkt naar mijn
tandjes. Daar ben ik heel zuinig op. Ik slijp mijn
tandjes elke dag aan mijn Orca Jack, een superspeeltje. Wanneer
ik het baasje ga ophalen in het zwembad en hij ligt nog in het water,
word ik bijzonder emotioneel. Ik geef er gewoon aan toe en gil het uit
van blijdschap. Af en toe maak ik onze buurvrouw bang. Zij vindt
honden eng en dat wil ik graag zo houden. Het valt niet mee
om indruk te maken en deze ronde krijg ik dan kado!
Wij
wonen vlak bij het park. Daar lopen ook schapen en lammetjes. Ik
word daar blij van. Ik sta echt aan het gras genageld wanneer die krullekopjes me
uitdagen. Wanneer ik te lang blijf hangen, neemt Sandra me onder haar
arm, tot ik ze niet meer hoor, zie of ruik. Ik blijf een Bull
Terrier tenslotte en uiteindelijk zijn die lammetjes wel toekomstige
koteletjes. Voor mij is elke dag een feestje. Er zijn namelijk
best veel regels in en om ons huis dus ik kan lekker
vaak de grens opzoeken. Wat denk je van het kleine
fotolijstje van Sandra's overleden moeder wegpikken en dan lekker
wegrennen in de tuin? Sandra zegt dan dat oma er waarschijnlijk zelf
ook vreselijk om zou moeten lachen. En klimmen in de servieskast
omdat Sandra daar je piepbeestje even snel heeft verstopt?
Scherven brengen geluk! De mooiste kast is die met de "lekkere
spullen". Die kast staat in de keuken en daar komen de
verrassingen uit. Wanneer je daar je kop in krijgt, heb je echt
mazzel. Soms scoor je een komkommer, een tube mayonaise of een onsje
ham! En dan rennen. Dat is pas genieten joh! Het mooiste is het
wanneer ze je echt het gevoel geven dat ze op je hielen zitten. Dan
komt het echte werk. Racen en springen en verstoppen. Heerlijk!
Willem
is erg voorzichtig met me omdat vorig jaar zijn grootste lieverd,
Alejandro, een vreselijk mooie en brave 2-jarige bordeaux dog-reu,
na heftige ziekte is doodgegaan. Willem dacht dat hij nooit meer
zoveel van een hond kon houden als van zijn Alejandro, maar toen kende
hij mij nog niet, natuurlijk.
Afgelopen
zondag 3 mei liet ik mijn baasjes met hun mond vol tanden staan.
Tijdens
de Clubmatch NBTC 2009 moest ik met nog een hele club Baby-bulletjes laten
zien wat mijn kwaliteiten waren. Thuis hadden we geoefend: mooi
staan, tandjes kijken, meelopen. Met snoetenpoetsers was mijn vachtje
glimmend gemaakt en mijn roze neusje had een make-upje gehad. Vroeg
naar bed geweest en niets aan het toeval overgelaten. Het was heerlijk
om iedereen weer te begroeten. Maar toen moest ik de ring in. Ik kreeg
een black-out en wist (lees: deed) niets meer. Toen ik weer bij mijn
positieven kwam, heb ik razendsnel gehandeld om toch nog een kansje te
maken: de keurmeester op mijn eigenwijze wijze verpletterd en al
mijn vrouwelijke charmes in de strijd gegooid.
The
One and Only Quinty: draaien met je kontje, big smile en een figuurtje
om te zoenen. Puppy's Power! Alsof het niet genoeg was, werd
ik zelfs Best of Babies! Ik liet een stoere macho reu in
het stof bijten. Die vergeet mij niet meer. Met 2 bekers in de
tas zijn we naar huis gereden.
Lieve
Phil en Agnes: Ik heb een heerlijke en onvergetelijke baby-tijd
in Berghem gehad en we zullen elkaar nog regelmatig horen, zien en
schrijven!
Veel
liefs van jullie zwarte schaapje Quinty
|
|
|
|
|
